บันทึกนี้นำเสนอการ์ดเบสบอลที่มีชื่อเสียงที่สุดเท่าที่เคยพิมพ์มา นั่นคือภาพเหมือนของโฮนัส แวกเนอร์ แห่ง Pittsburgh จากชุด White Border — ชุดที่นักสะสมรู้จักกันด้วยรหัสแคตตาล็อกของเจฟเฟอร์สัน เบอร์ดิก คือ T206 — ออกโดยบริษัท American Tobacco Company ระหว่างปี 1909 ถึง 1911 [S1] ตัวการ์ดถูกเก็บรักษาไว้ที่ The Metropolitan Museum of Art ในนิวยอร์ก ใน Jefferson R. Burdick Collection และถูกนำเสนอในที่นี้จากภาพสแกนสาธารณสมบัติของพิพิธภัณฑ์ พร้อมเครดิต เนื่องจากคอลเลกชันของ Library of Congress ที่อยู่เบื้องหลังการสำรวจการ์ดเบสบอลยุคแรกของอเมริกาของสถาบันแห่งนี้ไม่มีการ์ดของแวกเนอร์อยู่เลย [S1][S5] การ์ดมีขนาด 2 5/8 × 1 7/16 นิ้ว — กระดาษพิมพ์แผ่นเล็กพอจะซ่อนไว้ใต้ไพ่ได้ ทำขึ้นเพื่อสอดใส่ไว้ในซองบุหรี่ [S1] จงมองภาพเหมือนก่อน แวกเนอร์เต็มกรอบภาพบนพื้นหลังสีเหลืองส้มแบนเรียบ หันสามส่วนสี่เข้าหาผู้ชม ในชุดเครื่องแบบสีขาวของ Pittsburgh โดยมีคำว่า PITTSBURG พาดอยู่บนหน้าอกเป็นตัวอักษรสีแดง ใต้ภาพเหมือน บรรทัดคำบรรยายอ่านว่า WAGNER, PITTSBURG — ชื่อเมืองสะกดโดยไม่มีตัว "h" ตัวสุดท้าย ตามที่การ์ดพิมพ์ไว้ ไม่มีสนาม ไม่มีไม้ตี ไม่มีการเคลื่อนไหว มีเพียงใบหน้า ชุดเครื่องแบบ และทุ่งสี ภาพนี้เริ่มต้นจากภาพถ่าย — ภาพเหมือนของชุดนี้ รวมถึงของแวกเนอร์ ล้วนอิงจากภาพถ่ายของคาร์ล ฮอร์เนอร์ — และบริษัท American Lithographic Company แห่งนิวยอร์กได้แปลภาพถ่ายเหล่านั้นให้เป็นภาพพิมพ์หินสีหลายชั้น พิมพ์ด้วยสีที่นำเข้าจากเยอรมนีซึ่งมีคุณภาพระดับที่ National Postal Museum ยกย่องเป็นพิเศษ [S1][S3] การ์ดหนึ่งใบถูกใส่ไว้ในบุหรี่แต่ละซอง ส่วนด้านหลังมีโฆษณาบุหรี่และยาเส้นหลวมสิบหกยี่ห้อ โดยมี Sweet Caporal และ Piedmont อยู่ในจำนวนนั้น [S1][S3] ชุดที่ล้อมรอบภาพเหมือนนี้เป็นชุดที่ใหญ่ที่สุดในยุคการ์ดยาสูบ มีการ์ด 523 ใบตามการนับของ National Postal Museum หรือ "ภาพเหมือนสีเกือบ 525 ภาพ" ตามคำบรรยายของ Library of Congress [S3][S5] ชุดนี้ผลิตขึ้นในช่วงที่บริษัท American Tobacco Company เรืองอำนาจที่สุด — ทรัสต์ที่ปลุกชีพแผ่นสอดในซอง สินค้าพรีเมียม และคูปองขึ้นมาอีกครั้งในปี 1907 เปิดฉากสิ่งที่ National Postal Museum เรียกว่ายุคทองยุคที่สองของการ์ดยาสูบอเมริกัน และเป็นทรัสต์ที่ศาลฎีกาสั่งยุบในปี 1911 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายของชุดนี้ [S3] การ์ดของแวกเนอร์ควรจะเป็นเพียงภาพเหมือนหนึ่งในหลายร้อยภาพ แต่การพิมพ์ของมันกลับถูกตัดให้สั้นลง เพราะตัวผู้เล่นคัดค้าน — ในประเด็นนี้แหล่งข้อมูลเห็นพ้องกัน ส่วนเหตุผลนั้น แหล่งข้อมูลแตกออกเป็นสองทาง และบันทึกนี้คงทั้งสองเรื่องเล่าไว้แยกกัน ดังที่สถาบันผู้เก็บรักษาเรื่องเล่าเหล่านั้นทำ [S1][S3] เรื่องเล่าแรกคือเรื่องเล่าที่มีชื่อเสียง The Met บันทึกไว้ว่าการ์ดใบนี้ "หายากอย่างยิ่งเพราะดูเหมือนว่าผู้เล่นไม่ต้องการให้ผลิตภัณฑ์ยาสูบถูกขายให้เด็ก ๆ ซึ่งกำลังเก็บสะสมการ์ดกีฬาอย่างกระตือรือร้น และได้ดึงมันออกจากการผลิตอย่างรวดเร็ว" ส่วนนักประวัติศาสตร์ เดฟ เจมีสัน ตั้งข้อสังเกตว่าลูกหลานของแวกเนอร์ได้ส่งเสริมทฤษฎีนี้ [S1] หลักฐานร่วมสมัยยังคงหลงเหลืออยู่ The Sporting News รายงานเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 1912 ว่าบริษัทได้เสนอค่าธรรมเนียมสิบดอลลาร์แก่นักข่าวกีฬาจอห์น กรูเบอร์ เพื่อให้จัดการนัดถ่ายภาพของทีม Pirates ว่าแวกเนอร์ปฏิเสธไม่ให้อนุญาต — และว่าเขาได้ส่งเช็คสิบดอลลาร์จากเงินของตัวเองให้กรูเบอร์เพื่อชดเชยค่าธรรมเนียมที่เสียไป พร้อมถ้อยคำว่า "ผมไม่ต้องการให้รูปของผมอยู่ในบุหรี่ใด ๆ แต่ผมก็ไม่ต้องการให้คุณเสียเงิน 10 ดอลลาร์เช่นกัน ผมจึงแนบเช็คของผมสำหรับเงินจำนวนนั้นมาด้วย" กรูเบอร์ไม่เคยนำเช็คนั้นไปขึ้นเงิน [S3] เรื่องเล่าที่สองเป็นเรื่องของเงิน เจมีสัน ในพอดแคสต์ของ The Met เอง เสนอทางเลือกว่า "เขารู้สึกว่าตนสมควรได้รับเงินบ้างสำหรับการที่ภาพของตนถูกนำไปใช้" — ในยุคที่ผู้เล่นได้รับค่าตอบแทนเพียงเล็กน้อยหรือไม่ได้เลยสำหรับภาพลักษณ์ของตน [S1] National Postal Museum บันทึกหลักฐานของฝ่ายที่เคลือบแคลงไว้ว่า แวกเนอร์เป็นที่รู้กันว่าสูบซิการ์และเคี้ยวยาเส้น ภาพของเขาเคยปรากฏบนฝากล่องซิการ์ราวปี 1897 บนการ์ดโฆษณาซิการ์ ในโฆษณาบุหรี่ Murad ปี 1909 และบนกล่องซิการ์ปี 1910 — แม้พิพิธภัณฑ์จะตั้งข้อสังเกตด้วยว่าการใช้เหล่านั้นเกิดขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา หรือขายผลิตภัณฑ์ที่ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เด็ก [S3] บทสรุปที่ซื่อสัตย์คือถ้อยคำของเจมีสัน "เราไม่รู้แน่ชัดว่าเพราะอะไร" สิ่งที่แน่นอนคือผลลัพธ์ — ภาพเหมือนที่ถูกหยุดไว้แต่เนิ่น ๆ และการ์ดที่วงการทั้งหมดจะใช้เวลาร่วมศตวรรษไล่ตาม [S1] จำนวนที่เหลือรอดอยู่ก็เป็นเรื่องของการประเมินที่ระบุที่มาเช่นกัน และบันทึกนี้พิมพ์ตัวเลขเหล่านั้นในฐานะดังกล่าว บทความของ The Met ว่าด้วย Burdick Collection ระบุว่ามี 57 ใบที่รู้กันว่ายังมีอยู่ ส่วนเจมีสัน ในพอดแคสต์ของพิพิธภัณฑ์ ประเมินการเหลือรอดไว้ที่ "น่าจะอยู่ระหว่างห้าสิบถึงหนึ่งร้อยใบ" [S1][S2] ไม่มีการนับจำนวนพิมพ์ครั้งแรกที่ได้รับการยืนยัน และบันทึกนี้ไม่อ้างว่ามี [GAP-02] การ์ดใบในบันทึกนี้มีความโดดเด่นของมันเอง มันอยู่ในคอลเลกชันของเจฟเฟอร์สัน เบอร์ดิก (1900–1963) ช่างไฟฟ้าแห่งซีราคิวส์ผู้เริ่มเก็บสะสมตั้งแต่อายุสิบขวบ และตั้งแต่ปี 1947 ได้มอบของสะสมตลอดชีวิตทั้งหมดของเขาให้แก่ The Met — แผ่นสอดโฆษณา ไปรษณียบัตร และโปสเตอร์ราว 303,000 ชิ้น รวมถึงการ์ดเบสบอลมากกว่า 30,000 ใบ — จากนั้นใช้เวลาสิบห้าปีที่พิพิธภัณฑ์จัดเรียงมันลงในอัลบั้มที่โต๊ะไม้โอ๊กตัวเล็กในแผนก [S1][S2] เลขทะเบียนวัตถุของการ์ด 63.350.246.206.378 ยังคงบรรจุระบบของเบอร์ดิกไว้ในตัวมันเอง โดย 206 คือเลขชุด T206 จาก American Card Catalog ซึ่งเบอร์ดิกใช้จัดประเภทชุดการ์ดอเมริกันทุกชุด — ระบบอนุกรมที่นักสะสมยังคงใช้อยู่ [S1][S4] ข้อจำกัดสามประการกำหนดกรอบของบันทึกนี้ และถูกระบุไว้แทนที่จะถูกเติมเต็ม The Met ไม่มีภาพด้านหลังของสำเนาใบนี้ให้บริการ ดังนั้นการ์ดใบนี้โดยเฉพาะมีโฆษณาของยี่ห้อใดในสิบหกยี่ห้อจึงไม่อาจรู้ได้จากบันทึก [GAP-01] ไม่มีแหล่งสถาบันใดให้จำนวนพิมพ์ที่ยืนยันได้สำหรับภาพเหมือนของแวกเนอร์ [GAP-02] และแคตตาล็อกของ The Met เองในปัจจุบันไม่มีภาพให้ดาวน์โหลดสำหรับวัตถุชิ้นนี้เลย ภาพที่ใช้ในที่นี้คือภาพสแกนของพิพิธภัณฑ์ตามที่เผยแพร่บน Wikimedia Commons โดยตัวการ์ดปี 1909–1911 เป็นสาธารณสมบัติตามอายุงาน — ห่วงโซ่การครอบครองของภาพถูกบันทึกไว้ในบัญชีหลักฐานของบันทึกนี้ และไม่มีการอ้างว่าไฟล์มาจาก Met Open Access [GAP-04] สิ่งที่บันทึกกล่าวได้อย่างตรงไปตรงมาคือสิ่งที่ The Met กล่าวถึงวัตถุชิ้นนี้เองว่า ในคอลเลกชันการ์ดพิมพ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ชายคนเดียวเคยรวบรวมไว้ นี่คือ "การ์ดที่หายากที่สุด" [S1] References / Sources [S1] The Metropolitan Museum of Art — object page and podcast transcript, "Honus Wagner, Pittsburgh, National League, from the White Border series (T206) for the American Tobacco Company", object 63.350.246.206.378 — metmuseum.org/art/collection/search/413556 [S2] The Metropolitan Museum of Art — "Ephemera in the Jefferson R. Burdick Collection", Perspectives — metmuseum.org/perspectives/ephemera-in-the-jefferson-r-burdick-collection [S3] Smithsonian National Postal Museum — Stephen Wong, "T206 Honus Wagner" — postalmuseum.si.edu/t206-honus-wagner-psa-5-baseball-card [S4] National Baseball Hall of Fame — "#Shortstops: Judging Baseball Cards" — baseballhall.org/discover/shortstops/judging-baseball-cards [S5] Library of Congress — "About the Benjamin K. Edwards Collection of Baseball Cards" — loc.gov/collections/baseball-cards/about-this-collection/ เครดิตภาพ — ภาพทุกภาพในบันทึกนี้: The Metropolitan Museum of Art, New York — The Jefferson R. Burdick Collection, Gift of Jefferson R. Burdick ภาพรายละเอียดเป็นภาพตัดขยายจากภาพสแกนของวัตถุชิ้นเดียวกันของพิพิธภัณฑ์ ส่วนภาพเหมือนร่วมยุคสามภาพที่แสดงเพื่อประกอบบริบท (วอลเตอร์ จอห์นสัน รูบ แวดเดลล์ ชีฟ เบนเดอร์) มาจากคอลเลกชันเดียวกันที่ The Met (ผ่าน Wikimedia Commons, CC0)
Category: Sports & Outdoors
Year: 1909
Rarity Class: S
บันทึกนี้เป็นการนำเสนอในรูปดิจิทัลของการ์ดที่เก็บรักษาไว้ที่ The Metropolitan Museum of Art ทำขึ้นจากภาพสแกนของพิพิธภัณฑ์ โดยไม่มีการอ้างว่าสถาบันแห่งนี้ได้จับต้องวัตถุจริง ในภาพสแกน การ์ดปรากฏเป็นภาพเหมือน White Border ที่ครบถ้วน พื้นหลังสีเหลืองสม่ำเสมอ ตัวอักษรบนชุดเครื่องแบบและบรรทัดคำบรรยายคมชัด และขอบสีขาวยังสมบูรณ์ครบทั้งสี่ด้าน สีแบนเรียบและการลงทะเบียนภาพที่ละเอียดของภาพพิมพ์หินอ่านได้ชัดเจนเมื่อขยาย — ต้นกำเนิดจากภาพถ่ายของภาพเหมือนยังคงมองเห็นได้ในการไล่แสงเงาของใบหน้า The Met ลงทะเบียนขนาดแผ่นไว้ที่ 2 5/8 × 1 7/16 นิ้ว และบันทึกว่าการ์ดถูกติดไว้ในอัลบั้มของเบอร์ดิก ส่วนสภาพนอกเหนือจากที่ภาพสแกนแสดงนั้นเป็นเรื่องที่สถาบันผู้เก็บรักษาจะเป็นผู้ระบุ และไม่ได้ถูกยืนยันไว้ในที่นี้
การ์ดใบนี้ออกโดยบริษัท American Tobacco Company ระหว่างปี 1909–1911 และผ่านเข้าสู่คอลเลกชันที่เจฟเฟอร์สัน เบอร์ดิกสร้างขึ้น ผู้ซึ่งมอบมันให้แก่ The Metropolitan Museum of Art พร้อมกับคอลเลกชันของเขา (เลขทะเบียนวัตถุ 63.350.246.206.378, The Jefferson R. Burdick Collection, Gift of Jefferson R. Burdick) การ์ดยังคงอยู่ที่ The Met ส่วน The Record Institute นำเสนอภาพสแกนสาธารณสมบัติของมันเพื่อการศึกษา พร้อมเครดิตข้างต้น และไม่อ้างความเป็นเจ้าของในวัตถุชิ้นนี้ ความหายากประเมินเป็นระดับ S ตามวิธีของสถาบัน การผลิตถูกหยุดไว้แต่เนิ่น ๆ จากการคัดค้านของผู้เล่น จำนวนที่เหลือรอดถูกประเมินโดยสถาบันผู้เก็บรักษาไว้ที่ 57 ใบที่รู้กัน (The Met, Perspectives) โดยมีช่วงที่ตีพิมพ์ไว้ว่าอยู่ระหว่างห้าสิบถึงหนึ่งร้อยใบ (เจมีสัน) The Met เรียกการ์ดใบนี้ว่าหายากที่สุดใน Burdick Collection และตำแหน่งของมันในวัฒนธรรมการสะสม — วัตถุที่นิยามยุคการ์ดยาสูบ จัดแคตตาล็อกโดยชายผู้คิดค้นระบบอนุกรมนั้น — ถูกบันทึกไว้ในที่นี้ในฐานะความสำคัญเชิงบริบท ซึ่งตามวิธีของสถาบันสนับสนุนระดับความหายากนี้ ราคาประมูลไม่มีส่วนในการประเมินและไม่มีการอ้างถึง