อเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งในเดือนเมษายน ค.ศ. 1917 พร้อมกองทัพที่ต้องเลี้ยงดู พันธมิตรที่ต้องส่งเสบียง และผู้บริหารอาหารที่ปฏิเสธจะพิมพ์บัตรปันส่วนแม้แต่ใบเดียว องค์การบริหารอาหารแห่งสหรัฐอเมริกา (U.S. Food Administration) ของเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ต่อสู้ด้วยกระดาษแทน: บัตรปฏิญาณ ป้ายจัดแสดงหน้าร้าน และโปสเตอร์โดยเอ็ดเวิร์ด เพนฟิลด์ ฮาร์วีย์ ดันน์ ชาร์ลส์ ลิฟวิงสตัน บูลล์ และชาร์ลส์ อี. แชมเบอร์ส — เป็นภาษาอังกฤษ และเป็นภาษาของผู้อพยพที่มันขอให้ประหยัดข้าวสาลี โปสเตอร์ห้าใบจากหอสมุดรัฐสภา (Library of Congress) แสดงให้เห็นเครื่องจักรแห่งการโน้มน้าวที่อ่อนโยนที่สุดที่สหรัฐอเมริกาเคยสร้างมา
### สงครามที่ประกาศบนโต๊ะอาหาร เมื่อสหรัฐอเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งในเดือนเมษายน ค.ศ. 1917 ปัญหาของประเทศไม่ได้มีเพียงเรื่องทหาร กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรและพลเรือนที่อยู่แนวหลังของกองทัพเหล่านั้นได้รับอาหารจากฟาร์มของอเมริกาเป็นส่วนใหญ่ — และข้าวสาลีทุกบุชเชลที่ถูกกินอย่างไม่ระมัดระวังในชิคาโก คือข้าวสาลีหนึ่งบุชเชลที่ไปไม่ถึงสนามเพลาะในฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1917 ภายใต้พระราชบัญญัติควบคุมอาหารและเชื้อเพลิง (Food and Fuel Control Act) หรือกฎหมายเลเวอร์ (Lever Act) ประธานาธิบดีวิลสันได้ลงนามในคำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 2679-A และจัดตั้งองค์การบริหารอาหารแห่งสหรัฐอเมริกา (United States Food Administration) โดยมีเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ เป็นผู้บริหารอาหาร [S1][S3] ฮูเวอร์ ซึ่งเคยจัดการบรรเทาทุกข์ในเบลเยียมที่อยู่ภายใต้การยึดครองในช่วง ค.ศ. 1914–15 เข้าใจอาหารในฐานะโลจิสติกส์และขวัญกำลังใจไปพร้อมกัน สิ่งที่เขาปฏิเสธที่จะทำมีชื่อเสียงไม่แพ้สิ่งที่เขาทำ: อเมริกาจะไม่มีบัตรปันส่วน การอนุรักษ์จะเป็นไปโดยสมัครใจ บังคับใช้ด้วยการประชาสัมพันธ์ — ด้วยโปสเตอร์ แผ่นพับ บัตรปฏิญาณ และป้ายจัดแสดงหน้าร้าน ซึ่งแจกจ่ายออกไป ในสำนวนของหอจดหมายเหตุ เพื่อระดมประเทศทั้งประเทศเข้าเป็น "กองทัพอนุรักษ์อาหาร" [S3] โปสเตอร์ทั้งห้าใบที่รวบรวมไว้ ณ ที่นี้ ซึ่งหอสมุดรัฐสภา (Library of Congress) เก็บรักษาไว้โดยไม่มีข้อจำกัดในการเผยแพร่ที่ทราบ [S2] คือใบปลิวเกณฑ์ทหารของกองทัพนั้น เมื่อรวมกันแล้ว โปสเตอร์เหล่านี้ครอบคลุมยุทธศาสตร์ทั้งหมด: ประหยัดข้าวสาลี กินอาหารทดแทน ไม่ทิ้งขว้าง — และเข้าใจให้แน่ชัดว่าการประหยัดของคุณเลี้ยงดูใคร ### กลไก: คำปฏิญาณ วันประจำสัปดาห์ และคำกริยาใหม่ สัปดาห์ขององค์การฯ ถูกจัดใหม่ด้วยโปสเตอร์และประกาศ: วันอังคารงดเนื้อ วันจันทร์และวันพุธงดข้าวสาลี วันเสาร์งดหมู — และวันพฤหัสบดีงดหมูได้เข้าร่วมรายการเมื่อกฎถูกเข้มงวดขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1918 — ตารางถูกปรับเปลี่ยนไปตามพัฒนาการของการรณรงค์ [S4] ครัวเรือนต่าง ๆ ลงนามในบัตรปฏิญาณและนำไปติดไว้ที่หน้าต่าง — ตัวบัตรเองก็เป็นสิ่งพิมพ์ชั่วคราวชิ้นหนึ่ง เป็นตราแห่งการปฏิบัติตามที่เพื่อนบ้านตรวจดูได้ในพริบตา ภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1917 มีครอบครัวมากกว่าสี่ล้านครอบครัวลงทะเบียนแล้ว [S5]; การขนส่งอาหารของอเมริกาไปยังฝ่ายสัมพันธมิตรเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าภายในหนึ่งปี และการบริโภคในครัวเรือนของสหรัฐอเมริกาลดลงประมาณร้อยละสิบห้าระหว่าง ค.ศ. 1918 ถึง 1919 [S4] การรณรงค์ยังสร้างคำกริยาคำใหม่ขึ้นมา: "Hooverize" (ฮูเวอร์ไรซ์ — การประหยัดอาหารในแบบของฮูเวอร์) หมายถึงการประหยัดอาหาร และคำนี้ได้เข้าไปอยู่ในพจนานุกรม [S5] สื่อการสอนของหอจดหมายเหตุแห่งชาติเอง ซึ่งสร้างจากโปสเตอร์ชุดเดียวกันนี้ นำเสนอการรณรงค์ว่าเป็นช่วงเวลาที่รัฐบาลกลางเรียนรู้ที่จะพูดกับห้องครัวโดยตรง [S6] คุ้มค่าที่จะหยุดพิจารณาวิธีการนั้น โปสเตอร์ไม่ใช่ของประดับของการรณรงค์; ในประเทศที่ไม่มีการปันส่วน โปสเตอร์คือตัวการรณรงค์เอง — เป็นกลไกบังคับใช้ทั้งหมดของนโยบายอาหารระดับทวีป พิมพ์ด้วยสีและแปะไว้บนผนัง ### โปสเตอร์ห้าใบ ห้าเหตุผล "Food will win the war" (1917) ของชาร์ลส์ อี. แชมเบอร์ส คือวิทยานิพนธ์ของการรณรงค์ และฉบับที่เก็บรักษาไว้ ณ ที่นี้คือการพิมพ์ที่คมชัดงดงามที่สุดของมัน ภาพแสดงครอบครัวผู้อพยพบนดาดฟ้าของเรือที่เพิ่งมาถึง จ้องมองไปยังเทพีเสรีภาพและเส้นขอบฟ้าของนครนิวยอร์กที่วาดเป็นเมืองแห่งทองคำ ข้อความข้างXต้ ในต้นฉบับภาษาอังกฤษ อ่านว่า: "You came here seeking freedom — you must now help to preserve it. Wheat is needed for the allies. Waste nothing." (ท่านมาที่นี่เพื่อแสวงหาเสรีภาพ — บัดนี้ท่านต้องช่วยรักษามันไว้ ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องการข้าวสาลี อย่าทิ้งขว้างสิ่งใด) ในฉบับนี้ ข้อความถูกจัดพิมพ์เป็นภาษายิดด: งค์การฯ พิมพ์คำเรียกร้องของตนในภาษาของผู้คนที่มันกล่าวถึง และมันกล่าวถึงชาวอเมริกันที่ใหม่ที่สุดในฐานะลูกหนี้แห่งเสรีภาพ ผู้ผูกพันด้วยเกียรติที่จะต้องชดใช้คืนเป็นข้าวสาลี นี่คือศิลปะการดำเนินรัฐกิจที่น่าทึ่งชิ้นหนึ่งที่พบบนโปสเตอร์ — การโน้มน้าวที่เริ่มต้นด้วยการบอกผู้อพยพว่า ประเทศนี้เป็นของเขาแล้ว "Will you help the women of France? Save wheat" (1918) ของเอ็ดเวิร์ด เพนฟิลด์ ทำให้หนี้เดียวกันนั้นมองเห็นได้ ผู้หญิงฝรั่งเศสสามคนสวมผ้าโพกศีรษะ ถูกล่ามโซ่เทียมเข้ากับคันไถ ก้มตัวจนหลังโก่งเหนือพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิน ทำงานแทนม้าที่สงครามพราก-ไป เพนฟิลด์ — เจ้าสำนักของโปสเตอร์นิตยสารอเมริกัน ผู้ซึ่งปกนิตยสาร Harper's ของเขานิยามยุคทศวรรษ 1890 — ลงนามบนแผ่นพิมพ์ที่มุมล่างซ้าย และวางตราโล่ขององค์การฯ ไว้ทางขวาราวกับตราประทับ โปสเตอร์ถามคำถามของมันต่อผู้หญิงอเมริกันโดยเฉพาะ: การประหยัดจะต้องทำโดยผู้ที่ปรุงอาหาร และภาพของมันคือภาพของผู้ที่ในฝรั่งเศส กำลังอดอยากอยู่หลังคันไถ "They are giving all — Will you send them wheat?" (1918) ของฮาร์วีย์ ดันน์ ปิดวงจรให้สมบูรณ์ ดันน์ นักวาดภาพประกอบที่ไปแนวหน้าในฐานะศิลปินทางการ วาดทหารราบอเมริกันกำลังปีนออกจากสนามเพลาะที่เต็มไปด้วยหิมะ ปืนไรเฟิลเอียงไปตามทางลาด สู่สภาพอากาศและเพลิง ข้างใต้ ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่สีแดง ข้อแลกเปลี่ยนถูกระบุโดยไม่มีการปรุงแต่ง: พวกเขาให้ทุกสิ่ง; คุณถูกขอเพียงข้าวสาลี บริษัท W. F. Powers แห่งนิวยอร์กพิมพ์แผ่นนี้ด้วยหินพิมพ์ — เป็นธุรกิจการค้าเดียวกันกับที่พิมพ์โปสเตอร์ละครในยามสงบ [S2] โปสเตอร์สองใบที่เหลือทำงานในครึ่งที่เงียบกว่าของหลักคำสอน: การทดแทน ชาร์ลส์ ลิฟวิงสตัน บูลล์ ศิลปินสัตว์ป่าอเมริกันที่มีชื่อเสียงที่สุดในรุ่นของเขา วาดปลาสีทองลอยอยู่ท่ามกลางพืชน้ำสีเขียวสำหรับ "Save the products of the land — Eat more fish — they feed themselves" ข้อXอจริง: ปลาไม่ต้องกาXรอาหารสัตว์ ไม่ต้องการทุ่งหญ้า ไม่ต้องการข้าวสาลี; ปลาทุกตัวที่ถูกกิน คืออาหารจากผืนดินที่ถูกปลดปล่อยเพื่อการส่งออก และการคำนวณของการรณรงค์ถูกลดทอนลงเหลือท่าทางเดียวในแผ่นพิมพ์สองสีที่ลงนามด้วยอักษรย่อประจำตัว FGC, "Save a loaf a week — help win the war" (1917): มือหนึ่ง เล่มหนึ่ง ขนมปังหนึ่งก้อน ขนมปังหนึ่งก้อน ต่อครัวเรือน ต่อสัปดาห์ — คูณด้วยประชาชนหนึ่งร้อยล้านคน คือผลเก็บเกี่ยวหนึ่งฤดู ### สิ่งที่กระดาษทำได้ — และทำไม่ได้ ระบบสมัครใจได้ผล ตามมาตรวัดที่ผู้บริหารของมันเองเก็บไว้: การขนส่งเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า การบริโภคลดลง และฝ่ายสัมพันธมิตรได้รับอาหารตลอดปีสุดท้ายของสงคราม [S4] มันก็มีวาระของมันเช่นกัน อำนาจบังคับใช้ขององค์การบริหารอาหารถูกยุติลงเป็นส่วนใหญ่โดยประกาศเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1919 ไม่กี่สัปดาห์หลังการสงบศึก [S3] — เครื่องจักรแห่งการโน้มน้าวที่ถูกปิดลงแทบจะเร็วเท่ากับที่มันถูกสร้างขึ้น หนึ่งรุ่นต่อมา เครื่องจักรนั้นกลับมา คราวนี้รวมศูนย์และมีหมายเลขกำกับ ในโครงการโปสเตอร์ของสำนักงานข้อมูลสงคราม (Office of War Information); จังหวะคล้องจองนั้นแม่นยำถึงขนาดที่โปสเตอร์หมายเลข 58 ของ OWI ในสงครามโลกครั้งที่สองมีชื่อเพียงว่า "Food Is a Weapon" — ซึ่งเป็นหัวข้อของระเบียนคู่กันของสถาบันจากชุดเอกสาร 44-PA ของหอจดหมายเหตุแห่งชาติ สิ่งที่เหลือรอดจากสงครามที่อ่อนโยนกว่าของฮูเวอร์ คือกระดาษ: บัตรปฏิญาณในคัมภีร์ไบเบิลประจำครอบครัว บัตรหน้าร้านในอัลบั้มของเจ้าของร้าน และโปสเตอร์อย่างห้าใบนี้ — เอกสารของรัฐที่ถูกออกแบบมาให้มองดูเพียงฤดูเดียวแล้วทิ้งไป และบัดนี้แบกรับยุทธศาสตร์ทั้งหมดของรัฐบาลที่ครั้งหนึ่ง เลือกที่จะขอ แทนที่จะบังคับ ### อ้างอิง / แหล่งข้อมูล [S1] คำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 2679-A และพระราชบัญญัติควบคุมอาหารและเชื้อเพลิง (กฎหมายเลเวอร์) 10 สิงหาคม ค.ศ. 1917; คำอธิบายองค์การบริหารอาหารแห่งสหรัฐอเมริกาของหอจดหมายเหตุแห่งชาติ [S2] หอสมุดรัฐสภา ระเบียนรายการ LOC 2002720472, 2002719421, 2002709049, 2002708881, 2002708923 — ข้อมูลแคตตาล็อกและคำแนะนำด้านสิทธิ์ ("No known restrictions on publication") [S3] หอจดหมายเหตุแห่งชาติ ประวัติหน่วยงานองค์การบริหารอาหารแห่งสหรัฐอเมริกา (ข้อตกลงโดยสมัครใจ ระบบใบอนุญาต การรณรงค์ปฏิญาณ การสิ้นสุดการบังคับใช้ 1 มกราคม ค.ศ. 1919) [S4] สมาคมประวัติศาสตร์สก็อตต์เคาน์ตี (Scott County Historical Society), "Food Will Win The War" (2017) — วันอนุรักษ์; การขนส่งเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า; การบริโภคลดลง ค.ศ. 1918–19 [S5] Buschman, N. O., "The United States Food Administration During World War I" (วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยออเบิร์น, 2013) — ครอบครัวสี่ล้านครอบครัวลงทะเบียนภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1917; "Hooverize" [S6] Simmons, L., "Sow the Seeds of Victory! Posters from the Food Administration during World War I", สำนักงานหอจดหมายเหตุและระเบียนแห่งชาติ (National Archives and Records Administration), 2000