The Time Traveller’s Dossier: 1970s The Vargas Girl Vintage Illustration — ความสง่างามดุจเทพธิดาของพินอัพอเมริกัน

ปฐมบทแห่งสัญลักษณ์อเมริกัน (The Genesis of an American Icon)
เพื่อที่จะชื่นชมและเข้าใจถึงน้ำหนักทางวัฒนธรรมของภาพประกอบชิ้นนี้อย่างถ่องแท้ เราต้องเจาะลึกถึงมรดกของผู้สร้างสรรค์มันขึ้นมา นั่นคือ ฮัวคิน อัลแบร์โต บาร์กัส อี ชาเบซ (Joaquin Alberto Vargas y Chávez) บาร์กัสเกิดในประเทศเปรูและอพยพมายังสหรัฐอเมริกาในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยนำเอาความเชี่ยวชาญด้านสีน้ำและเทคนิคแอร์บรัช (Airbrush) ที่ไม่มีใครเทียบได้ติดตัวมาด้วย อาชีพการงานในช่วงแรกของเขาคือการวาดภาพเหมือนของสาวโชว์เกิร์ลในคณะ Ziegfeld Follies แต่ชื่อของเขาได้ถูกจารึกไว้อย่างถาวรในประวัติศาสตร์ป๊อปคัลเจอร์ของอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จากผลงานที่ทำให้กับนิตยสาร Esquire ภาพวาด "Varga Girls" (ชื่อที่ถูกเรียกในขณะนั้น) ถูกนำไปเพนต์บนจมูกของเครื่องบินทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตร (Nose art) ซึ่งทำหน้าที่เป็นทั้งเครื่องชูใจและเทพธิดาผู้เป็นแรงบันดาลใจแห่งความรักชาติสำหรับทหารผ่านศึกทั้งรุ่น

อย่างไรก็ตาม ภาพวาดเฉพาะเจาะจงที่อยู่ในเอกสารฉบับนี้ เป็นผลงานในยุคหลังของบาร์กัส ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นยุคที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาด้วยซ้ำ หลังจากข้อพิพาททางกฎหมายอันขมขื่นกับนิตยสาร Esquire ซึ่งทำให้เขาสูญเสียสิทธิ์ในชื่อ "Varga" ฮิวจ์ เฮฟเนอร์ (Hugh Hefner) ผู้ก่อตั้งนิตยสาร Playboy ได้เข้ามาทาบทามเขาในปี 1960 ให้มาร่วมงานกับนิตยสารที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว ที่นี่ เขาได้ใช้นามสกุลเต็มของเขาอีกครั้ง และ "The Vargas Girl" ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นใหม่ ตลอดทศวรรษครึ่งต่อมา ภาพวาดรายเดือนของเขาได้กลายเป็นเสาหลักที่กำหนดอัตลักษณ์ของนิตยสารฉบับนี้

สุนทรียศาสตร์แห่งเทพธิดาในอุดมคติ (The Aesthetic of the Idealized Muse)
ผลงานชิ้นนี้—ซึ่งนำเสนอตัวแบบหญิงสาวผมบลอนด์ที่ไม่ได้สวมใส่อะไรเลยนอกจากหมวกปีกกว้างประดับดอกไม้สีชมพู ริบบิ้นสีเขียวมิ้นต์ และดอกไม้ประดับข้อมือ (Wrist corsage) อันละเอียดอ่อน—คือการแสดงฝีมือระดับปรมาจารย์ (Masterclass) ด้านสุนทรียศาสตร์ของบาร์กัส บาร์กัสไม่ได้วาดผู้หญิงที่มีอยู่จริงในโลกแห่งความเป็นจริง แต่เขาวาดเทพธิดาในอุดมคติที่ดูราวกับล่องลอยอยู่ในความฝัน สไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของเขาประกอบไปด้วยแขนขาที่ยาวเรียวเกินจริง ผิวพรรณที่ไร้ที่ติราวกับกระเบื้องเคลือบ (Porcelain) ซึ่งถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยการไล่ระดับสีแอร์บรัชที่ไร้รอยต่อ และการลงสีน้ำที่บางเบาราวกับโปร่งแสง

โปรดสังเกตการจงใจละทิ้งพื้นหลัง (Background) อย่างสิ้นเชิง บาร์กัสมีชื่อเสียงในเรื่องการปล่อยให้ตัวแบบของเขาล่องลอยอยู่ในพื้นที่ว่าง (Negative space) สีครีม นี่เป็นทางเลือกทางศิลปะที่ตั้งใจเพื่อแยกตัวแบบออกจากความเป็นจริงที่จับต้องได้ และยกระดับเธอขึ้นสู่อาณาจักรแห่งจินตนาการบริสุทธิ์ ผู้ชมไม่ได้ถูกเชิญให้เข้าไปในห้องของเธอ แต่เธอมีอยู่เพียงเพื่อให้ผู้ชมได้จ้องมองเท่านั้น การจัดวางมือของเธออย่างมีกลยุทธ์ ซึ่งช่วยรักษาความสงวนท่าทีของเธอไว้อย่างสง่างาม ในขณะเดียวกันก็ดึงดูดความสนใจไปที่สรีระของเธอ นี่คือการหยอกเย้าแบบ "พินอัพ" (Pin-up tease) ที่เป็นแก่นแท้ที่สุด

บริบททางวัฒนธรรม: "... And a pinch to grow on."
คำบรรยายใต้ภาพ (Captions) ของบาร์กัสนั้นมีความเป็นเอกลักษณ์พอๆ กับตัวงานศิลปะเอง มักจะถูกเขียนโดยกองบรรณาธิการ (รวมถึงตัว Hugh Hefner เองด้วย) คำคมบรรทัดเดียวเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นจุดยึดเหนี่ยวในการเล่าเรื่อง วลีที่ว่า "... And a pinch to grow on," (และหยิกอีกนิดเพื่อให้โตขึ้น — เป็นสำนวนอเมริกันที่มักใช้พูดเวลาหยิกแก้มเด็กในวันเกิด) ซึ่งมาพร้อมกับภาพตัวแบบที่กำลังหยิกหน้าอกของตัวเองอย่างหยอกล้อ ทำงานในระดับของการเล่นคำสองแง่สองง่าม (Double entendre) ที่ดูไร้เดียงสา ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะตัวอย่างมากของสื่อความบันเทิงกระแสหลักสำหรับผู้ชายในยุคนั้น

ในช่วงทศวรรษ 1970 อุตสาหกรรมสิ่งพิมพ์กำลังเผชิญกับการปฏิวัติทางเพศ (Sexual Revolution) ภาพถ่ายนางแบบหน้ากลาง (Centerfolds) เริ่มมีความโจ่งแจ้ง (Explicit) มากขึ้น ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมที่มุ่งสู่ความสมจริงแบบภาพถ่ายนี้ The Vargas Girl ทำหน้าที่เป็นสมอเรือที่ยึดโยงกลับไปยังอดีตของภาพวาดที่ดูโรแมนติกและนุ่มนวลกว่า เธอเป็นสะพานเชื่อมระหว่าง "หญิงสาวข้างบ้าน" (Girl next door) ที่ดูสงบเสงี่ยมในยุค 1940 กับผู้หญิงที่รักอิสระและปลดแอกในยุค 1970 ภาพประกอบชิ้นนี้จึงเป็นเอกสารทางประวัติศาสตร์ที่สะท้อนถึงความตึงเครียดดังกล่าว: มันแสดงออกถึงเรื่องเพศอย่างเปิดเผย แต่มันก็ยังคงรักษาความสง่างามอันนุ่มนวลของงานจิตรกรรมไว้ ซึ่งทำให้มันหยั่งรากอย่างมั่นคงในขอบเขตของศิลปะคลาสสิก มากกว่าที่จะเป็นเพียงสื่อลามกอนาจารทั่วไป

จากมุมมองของการอนุรักษ์จดหมายเหตุ (Archival Conservation) วัตถุพยานชิ้นนี้เป็นตัวอย่างระดับตำราของการพิมพ์นิตยสารยอดพิมพ์สูง (High-circulation) ในยุคนั้น

คุณลักษณะของสารตั้งต้น (Substrate Chemistry): ชิ้นงานถูกพิมพ์บนกระดาษนิตยสารน้ำหนักปานกลาง แบบไม่เคลือบผิวหรือผ่านการรีดเรียบเพียงเล็กน้อย (Uncoated or lightly calendared magazine stock) แตกต่างจากนิตยสารแฟชั่นเคลือบเงาในปัจจุบัน กระดาษชนิดนี้พึ่งพาเยื่อไม้เชิงกล (Mechanical wood pulp) เป็นหลัก เมื่อผ่านไปหลายสิบปี ลิกนิน (Lignin) ที่มีอยู่ตามธรรมชาติในเยื่อกระดาษได้เกิดปฏิกิริยาออกซิเดชัน ส่งผลให้พื้นหลังมีโทนสีครีมอมเหลืองอบอุ่น กระบวนการเสื่อมสภาพตามธรรมชาตินี้ (มักเรียกว่า Foxing อ่อนๆ หรือ Acid burn) กลับช่วยเสริมความอบอุ่นแบบวินเทจให้กับโทนสีเนื้อของภาพวาดบาร์กัสได้อย่างน่าประหลาด

ความแม่นยำของการพิมพ์ (Lithographic Precision): งานชิ้นนี้ใช้การพิมพ์แบบออฟเซ็ตลิโทกราฟีสี่สี (CMYK Offset Lithography) การทำซ้ำผลงานของบาร์กัสนั้นเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับช่างพิมพ์ การไล่ระดับสีน้ำด้วยแอร์บรัชที่ละเอียดอ่อน ตั้งแต่รอยระเรื่อบนพวงแก้มไปจนถึงเงาบนลำตัว ต้องใช้ความถี่ของเม็ดสกรีน (Halftone screen frequencies) ที่ละเอียดอย่างเหลือเชื่อ ความจริงที่ว่าโทนสีผิวดูไร้รอยต่อโดยไม่มีรูปแบบเม็ดสีที่หนาหรือมองเห็นได้ชัดเจน เป็นการบ่งบอกถึงมาตรฐานการพิมพ์ระดับพรีเมียมที่สำนักพิมพ์รักษาไว้

ตัวพิมพ์ (Typography): ตัวพิมพ์แบบมีเชิง (Serif) สีดำที่คมชัดของคำบรรยาย และป้ายชื่อ "THE VARGAS GIRL" แบบไม่มีเชิง (Sans-serif) ตัวหนา แสดงให้เห็นถึงความคมชัดของขอบตัวอักษร บ่งบอกถึงการจัดการวางตำแหน่งแม่พิมพ์ (Registration) ที่แม่นยำมากในระหว่างการพิมพ์

ในขณะที่มีการตีพิมพ์นิตยสารที่มีภาพวาดของ Vargas ออกมาหลายล้านฉบับ แต่การค้นหาหน้ากระดาษเดี่ยวๆ ที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และคู่ควรแก่การจัดแสดง (Pristine, display-worthy condition) ถือเป็นความท้าทายอย่างยิ่งสำหรับนักสะสม

ธรรมชาติของสิ่งพิมพ์ใช้แล้วทิ้ง (The Nature of Ephemera): คำว่า "พินอัพ" (Pin-up - แปลว่า การปักหมุดติดผนัง) ได้กำหนดชะตากรรมของผลงานศิลปะเหล่านี้ไว้แล้ว พวกมันถูกออกแบบมาให้ถูกฉีกออกจากนิตยสาร และนำไปตอกหมุดติดไว้ตามผนัง ตู้ล็อกเกอร์ และค่ายทหาร ด้วยเหตุนี้ สำเนาส่วนใหญ่ที่หลงเหลืออยู่จึงประสบปัญหาจากรูรอยเป๊ก (Thumbtack holes) รอยพับตรงกลางหน้ากระดาษอย่างรุนแรง คราบเทปกาว และการสีซีดจางจากรังสียูวีอย่างหายนะจากการถูกจัดแสดงเป็นเวลาหลายปี

คุณค่าทางจดหมายเหตุ (Archival Value): หน้ากระดาษที่สมบูรณ์เช่นนี้—ซึ่งปราศจากการฉีกขาดแบบผิดปกติและยังคงความอิ่มตัวของสีตามต้นฉบับไว้ได้—ย่อมมีมูลค่าสูงลิ่ว (Command a premium) ในตลาดของเก่าปัจจุบัน ผลงานของ Vargas ได้ก้าวข้ามความรู้สึกโหยหาอดีตเพียงผิวเผินไปแล้ว มันได้รับการประเมินค่าอย่างสูงจากสถาบันที่มุ่งเน้นประวัติศาสตร์ภาพประกอบอเมริกัน หอจดหมายเหตุการออกแบบกราฟิก และพิพิธภัณฑ์ป๊อปคัลเจอร์ มันคือบันทึกอันบริสุทธิ์ของศิลปะเชิงพาณิชย์ในช่วงกลางศตวรรษ